ما چشم جهانيم، که اين راز بديديم

شاعر : اوحدي مراغه اي

پوشيده رخ آن بت طناز بديديمما چشم جهانيم، که اين راز بديديم
هم لهجه‌ي او در همه آواز بديديمهم صورت او از همه نقشي بشنيديم
بي‌عشوه خرامان شد و بي‌ناز بديديمآن قامت و بالا، که بجز ناز ندانست
ما طلعت خورشيد يک انداز بديديمپيش از زحل و زهره و برجيس بگفتيم
صد بار زبان در دهن گاز بديديمچون شمع به يک لمعه گران نور نموديم
او را ز وجود همه ممتاز بديديمتا گشت وجود و عدم ما متساوي
تا سوي فلک فرصت پرواز بديديمزين کهنه قفس باز نگرديم و ز بندش
چون پرده تنک شد همه را باز بديديمياران قديمي، که ز ما روي نهفتند
کريدم که ماهيت اين ساز بديديمسازيست بزرگ اين تن و ما کوشش بسيار
ما سر بنهاديم چو اعجاز بديديماز عجز بدين در ننهادست کسي پاي
هم شکر که يک واقعه پرداز بديديمدوش اوحدي از واقعه ما را خبري داد